Viconia-kleiputten
Het natuurreservaat De Viconiakleiputten is een 20 ha oude kleiwinningszone van de voormalige steenbakkerij van Nieuwpoort. De uitgraving geschiedde erg onregelmatig en vrij ondiep waardoor een gedifferentieerde biotoop van open water, slikken, rietvelden en grasland ontstond. Het gebied, dat genoemd is naar de kasteelhoeve voor je, is een broed- en foerageergebied voor eenden en rietzangers.
Auteur: Lannoo
Meer informatie
Natuurpark

Stuivekenskerke
Tijdens WO I werd het gehele gebied ten westen van de IJzer en ten oosten van de nationale weg Diksmuide - De Panne onder water gezet. Door de sluizen open te zetten van de IJzer stroomde bij hoogtij dit gebied volledig onder met zeewater. In de IJzertoren kan je een kaart gaan bekijken die aangeeft hoe uitgestrekt dit overstromingsgebied was. Het grondgebied van de gemeente Stuivekenskerk was dus bijna volledig overstroomd. Deze overstroming zorgde voor een kentering in WO I.
Auteur: Dromos
Meer informatie
Deelgemeente

Schoorbakkehoeve
Volledig vernieuwde hoeve te midden van de vlakke polders naast de IJzer. Boottochten mogelijk. Prachtige fietstochten mogelijk. Fietsverhuur. Op 7 km van de zee.Gastronomisch weekends , specialiteit van Côte à l'os van eigen hoeve, paling en visschotel.Grote speeltuin voor de kinderen Fietsvriendelijk label Faciliteiten: televisie, kluis op kamer, terras/balkon, kinderbed beschikbaar, roken toegelaten, restaurant, bar, internet, bancontact, visa, korting voor kinderen, eigen tuin, speelruimte/speeltuin, fietsen ter beschikking, neerhofdieren, actieve hoeve. Contactgegevens: - Schoorbakkehoeve - Schorestraat 61, 8433 Schore - Tel: +32 51 55 50 92 - Fax: +32 51 55 51 01 - E-Mail: info@schoorbakkehoeve.be - Web: www.schoorbakkehoeve.be Richtprijzen: - persoon/nacht (2 personen) + ontbijt: 70-130 euro - persoon/nacht (2 personen) + half pension: 120-180 euro - persoon/nacht (single) + ontbijt: 75-90 euro - persoon/nacht (single) + half pension: 115-120 euro
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Meer informatie
Eet en drinkgelegenheid

Albert I-monument
Het Koning Albertmonument werd opgericht op initiatief en met steun van de oudstrijdersverenigingen van de Eerste Wereldoorlog. De boorden van de IJzer werden als plaats hiervoor gekozen om de grote rol die de stroom tijdens deze oorlog speelde. Het gedenkteken dateert uit 1938 en is een ontwerp van Julien de Ridder. De beeldhouwer is Karel Aubroeck. Het monument is cirkelvormig en heeft een diameter van 30m. Twintig zuilen van baksteen uit de IJzervallei dragen een ringbalk van 100m omtrek, boven een kruisvormig terras. Boven op de ringbalk is een wandelgang met oriëntatietafels, die een prachtig uitzicht over de IJzervlakte biedt. Het monument werd in 1973 – 1974 grondig gerestaureerd. De eerste zondag van augustus wordt hier het Nationaal Huldebetoon aan Z.M. Koning Albert I en de helden van de IJzer gehouden. Ter gelegenheid van de herdenking van de Groote Oorlog werd onder het monument een nieuw bezoekerscentrum gebouwd en ingericht. In het interactieve centrum 'Westfront Nieuwpoort' is een permanente tentoonstelling over de onderwaterzetting te bezichtigen, alsook een jaarlijkse tijdelijke tentoonstelling. Extra info: Het monument zelf is dagelijks te bezichtigen en gratis toegankelijk.
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Monument

Ramskapelle
Om de oorsprong van dit dorp te vinden dienen we terug te gaan naar 1138, wanneer de naam "Ramsecapel" voor het eerst wordt opgemerkt: Hrabnas kapella = kapel van de Germaan Hraban. Begin van de 11de eeuw was Ramskapelle nagenoeg geheel door het zeewater overstroomd. Bij de droogmaking, door inpoldering, speelden de monniken van de Duinenabdij te Koksijde een belangrijke rol. Vandaar dat een aantal middeleeuwse landbouwbedrijven, o.m. "De Hemme" de eretitel "abdijhoeve" dragen. De frontlijnpositie tijdens de Eerste Wereldoorlog was een catastrofe voor het bouwkundig patrimonium. Eind 1918 was dit polderdorp een grote puinhoop. Begin jaren '20 werd het dorp heropgebouwd. Juist over de niet meer gebruikte spoorweg is aan de gevel van het eerste huis een gedenkplaat van het 14de linieregiment aangebracht, één der vele oorlogsherinneringen in dit IJzerdorp. Een monumentje verhaalt dat het regiment op 31 oktober 1914 glorierijk deelnam aan de herovering van Ramskapelle. Toch verloor het meer dan 100 man. In 1971 werd Ramskapelle, met zijn 1528 ha merkelijk groter dan Nieuwpoort zelf, administratief bij Nieuwpoort gevoegd.
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Dorp

Loopgraven van de Dodengang
De Dodengang Deze bestaat uit twee evenwijdige loopgraven gegraven in de dijk van de IJzer over een lengte van 400 meter. Dicht bij het water ligt de gevechtsloopgraaf, daarachter de steunloopgraaf. Verder vindt u hier waarnemers- en schietposities, bunkers en op het einde van de gang, de Duitse bunker, de muizenval bestaande uit twee observatieposten (sector van de petroleumtanks en rechteroever van de IJzer) en enkele meters erachter een bunker met schietposities. De Ruiterschans Een echt fort van zandzakken op twee niveaus met zijn mitrailleuseposten, zijn scherpschutters- en waarnemersposities, zijn signalisatiepost, de ondergrondse doorgang naar de eigenlijke Dodengang.
Auteur: babu
Oorlog

Onze-Lieve-Vrouwhoekje
Tijdens WO I stond op deze plek de kerk van het gehucht Oud-Stuivekens. De franciscaner broeder Edouard Lekeux installeerde in de kerktoren een observatiepost die hij zelf 16 maanden bemande. In 1916 bouwden de Belgische genietroepen een betonnen mitrailleurs- en observatiepost tussen de resterende muren van de kerktoren. Broeder Lekeux richtte na de oorlog een gedenkkapel op voor Onze-Lieve-Vrouw der Zege die hem tijdens zijn verblijf in Oud-Stuivekens gered zou hebben. Extra info: Te bezichtigen van zonsopgang tot zonsondergang
Oorlog

StationRamskapelle
Station Ramskapelle is een voormalig spoorwegstation langs spoorlijn 74 (Diksmuide-Nieuwpoort) in Ramskapelle, een deelgemeente van de stad Nieuwpoort. In de omgeving van Ramskapelle werden bij het begin van de Eerste Wereldoorlog hevige gevechten gehouden. Het stationsgebouw werd in 1914 vernield en nadien tijdens de oorlog gebruikt als versterkte observatiepost. In de Slag om de IJzer werd de vlakte tussen de spoorwegberm en de IJzer onder water gezet. Langs de spoorlijn zijn nog vele bunkers en stellingen te vinden. De ruïne van het stationsgebouw van Ramskapelle staat er nog steeds. De versterkte stationsruïne werd in 1992 beschermd als monument. Op de goederenkoer staan twee stootblokken met korte stukken meterspoor. Deze dateren uit 1980 toen er plannen waren om op de bedding van spoorlijn 74 een toeristische tramlijn aan te leggen. De plannen werden nooit uitgevoerd. Op de spoorwegbedding werd later een fietspad aangelegd.
Treinstation

Christmas Truce
De Kerstmis wapenstilstand was een reeks wijdverspreide, onofficiële wapenstilstanden die plaatsvond langs het Westelijk Front rond Kerstmis 1914, tijdens de Eerste Wereldoorlog. Voorafgaand aan Kerstmis begonnen Duitse en Britse soldaten Kertsgroeten en -liedjes uit te wisselen tussen hun loopgraven: Soms ging men met hun collega's praten en geschenken geven. Op kerstavond en eerste kerstdag werd het "niemandsland" een plek van uitwisseling van eten en souvenirs. Er werden gezamenlijke uitvaartplechtigheden gehouden en diverse ontmoetingen eindigden in carol-zingen. Troepen hielden zelfs voetbalwedstijden met elkaar. Deze wapenstilstand wordt vaak gezien als een symbolisch moment van vrede en menselijkheid temidden van een van de meest gewelddadige gebeurtenissen van de moderne geschiedenis.
Auteur: Dromos
Gebeurtenis

Schoorbakkebrug
Naast de Uniebrug in Mannekensvere is dit de tweede brug over de IJzer waar zwaar gevochten is. Wanneer de Duitsers even verderop in het gehucht Tervate, waar de IJzer een bocht maakt, over de Tervatebrug geraken, kunnen ze de Belgen ook van opzij beschieten. Het bruggenhoofd Schoorbakke kan hierdoor niet behouden worden en de Belgen moeten wijken naar Stuivekenskerke. Wanneer ook hier de Duitsers doorbreken en de IJzerlinie volledig dreigt in te storten, brengt de onderwaterzetting redding. De Belgen verschansen zich achter de spoorlijn Nieuwpoort-Diksmuide. De Duitsers moeten zich terugtrekken uit het ondergelopen gebied tussen de IJzer en de spoorlijn. Ze behouden wel Stuivekenskerke en enkele hoger gelegen voorposten in ondergelopen gebied. Aan de Schoorbakkebrug hangt vandaag een gedenkplaat voor het 2e en 22e, 3e en 23e Linieregiment. Foto: Duitse panoramafoto van de rechteroever van de IJzer bij de Schoorbakkebrug (collectie Walter Lelièvre).
Auteur: Gemeente Middelkerke
Oorlog

Westfront
Het westfront is een hypermodern museum die het verhaal vertelt van de onderwaterzetting. Binnenin het museum wordt het verhaal verteld van de genien van het gewaagde plan, de uitvoering en het onderhoud. Openingsuren (02/01 - 31/12/2015): Dagelijks, behalve op maandag: van 10 - 17 uur. Op feestdagen die op een maandag vallen (2e pasen, 2e pinksteren, ...) is het bezoekerscentrum wel open. De ticketverkoop sluit om 16 uur. Prijzen: Volwassenen: € 7.00 Kinderen t/m 6 jaar: gratis Jongeren tussen 7-25 jaar: €5.00
Auteur: Maxim de Ridder
Museum

Schoorbakkehoeve
Oorspronkelijk was de naam Knuydtswalle en was rondom de hoeve een wal en een brede sloot aanwezig. Deze sloot is niet volledig meer te zien, maar de grote stenen toegangspoort wel. Eerst was de hoeve in het bezit van de Sint-Niklaasabdij van Veurne en dit tot aan de Franse Revolutie. De hoeve werd verkocht en kwam in 1798 in handen van een Brugs koopman. Daarna waren er nog verschillende eigenaars. Tijdens de oorlog van 1914-18 werd de hoeve volledig verwoest. Na de heropbouw werd de hoeve bewoond door verschillende pachters. Momenteel is er een hotel *** in gevestigd met o.a. wellness- en gastronomische arrangementen.
Relaxatie centrum

Loodswezen
Het 12 meter hoge loodswezengebouw bevindt zich op de linkeroever van de IJzermonding. Hierop staat een lichtinstallatie die de tij- en stormdeiningen weergeven en een antenne, de zogenaamde radio-richtingzoeker, die zelf 32 antennes bevat. Deze zijn in een cirkel opgesteld en worden beurtelings pijlsnel met de ontvanger verbonden. Dit gebeurt door een ingebouwd en snel computersysteem. Dit antenne-stelsel is bijzonder krachtig en levert op deze manier een heel belangrijke bijdrage voor de veiligheid op zee. Een ander systeem dat erg tot de scheepsveiligheid op zee bijdraagt is de Walradarketen. Nieuwpoort is de eerste post van een reeks radarposten tussen Nieuwpoort en Vlissingen
Haven

Natuurreservaat Viconiakleiputten
De Viconia kleiputten in Stuivekenskerke zijn vooral gekend omwille van hun grote vogelrijkdom. De 7 erg verschillende vijvers en het nieuwe afgegraven gedeelte, de natte en reliëfrijke hooien weilanden, de hagen en het moerasbosje zorgen voor een grote verscheidenheid aan biotopen op een relatief kleine oppervlakte. Bovendien is het natuurreservaat gunstig gelegen langs de IJzer en tussen waterrijke gebieden zoals de IJzermonding, de Handzamevallei en de IJzerbroeken. In het natuurreservaat werden tot op heden maar liefst 195 vogelsoorten waargenomen, waaronder veel watervogels en steltlopers, rietzangers en baardmannetjes.
Recreatieterrein

Belgische Militaire Begraafplaats Ramskapelle
Vlakbij het fietspad de Frontzate, ligt de Belgische militaire begraafplaats van Ramskapelle. Deze begraafplaats ontstond na de oorlog. Veldgraven uit het onder water gezette gebied en graven vanop gemeentelijke begraafplaatsen uit de buurt werden samengevoegd. In 1952 kwam tijdens het ploegen het lichaam van een Belgische soldaat aan de oppervlakte. Hij kreeg een laatste rustplaats op deze begraafplaats. Zijn graf heeft tot op vandaag nog geen grafsteen. Extra info: Dagelijks geopend van zonsopgang tot zonsondergang. Gratis toegankelijk.
Begraafplaats

Stedelijk zwembad
De Koninginnelaan biedt een mooie staalkaart aan modernistische villa’s en appartementsgebouwen ontworpen door de lokale architecten Louis Legein en Oscar Vermeesch. In de gevels van de meeste huizen werd trouwens een steen met de naam van de architect ingemetseld. Op de duin, gelegen achter de dubbelvilla Topaze - Amethyste (nrs. 38-40) trekt de cottage Vieux Temps de aandacht. Gebouwd kort voor 1900 is het een van de oudste villa’s in dit deel van De Panne. Clos Joli (nr. 25) is een voorbeeld van een bescheiden appartementsgebouw naar de plannen van Oscar Vermeesch.
Zwembad

Ramskapelle Militair Begraafplaats
Om Ramskapelle werd hevig gevochten in de slag bij de IJzer in oktober 1914. De Duitse troepen rukten op tot hier nadat ze op 23 oktober de IJzer overstaken. Achter de begraafplaats merk je een fietspad waar vroeger de spoorweg liep. Deze spoorweg Diksmuide-Nieuwpoort was de berm waarachter het Belgisch leger zich terugtrok. Niet alleen was de berm een schuilheuvel, ze diende ook als waterkering of dijk tegen de overstromingen. Dat overstromingsplan was enkele dagen voor 30 oktober uitgedokterd. Her en der werd de berm ook verhoogd. Het plan lukte. Langs de spoorweg werden observatieposten en schuilplaatsen gebouwd van dikke baksteen uit de steenbakkerij van Wulpen. Wie met de fiets de frontzate verkent kan nu nog 163 gebouwtjes terugvinden. Deze militaire begraafplaats is een verzamelbegraafplaats, de graven zijn van elders naar hier gebracht. Twee derden van de gesneuvelden zijn onbekend. Ga naar Ramskapelle Station voor meer.
Begraafplaats

Tervatebrug
Een paar tientallen meter van de huidige brug vind je nog de resten van de oude brug van Tervate die werd opgeblazen in 1914. Hier grepen hevige gevechten plaats tussen 16 oktober en de onderwaterzetting op 30 oktober 1914. Vooral 22 oktober 1914 is in de oorlogsgeschiedenis verbonden met deze plek. De Tervatebrug ligt aan een S-bocht in de IJzer. Eens de IJzer overgestoken lagen de Belgische troepen in die bocht. Als je naar het kaartje kijkt dan merk je dat van aan de overkant van de rivier de Duitse troepen de Belgen langs drie kanten konden beschieten. Tervate werd onhoudbaar. Toch beten ze flink van zich af. Op die 22ste oktober werd een poging gedaan het bruggenhoofd te heroveren. Langs de rivier merk je nog een monument voor het tweede bataljon van de grenadiers, dat bijna helemaal werd weggemaaid, en hun majoor Graaf Henri d’Oultremont, die hier ook op 22 oktober het leven liet. Uiteindelijk werd Tervate door de Belgen opgegeven en zorgde de onderwaterzetting voor de Duitse terugtrekking uit de bocht. Het hele gebied stond onder water.
Brug

Gedenkteken Belgische 4de Legerdivisie
Dit monumentale bouwwerk herdenkt de Belgische 4de Legerdivisie. De 4de Legerdivisie is een hoofdzakelijk Franstalige divisie. Zij verdedigt in 1914 de met forten versterkte stelling Namen. Nadien trekt ze zich terug achter de IJzer. De 4de en de 1ste Legerdivisie liggen in oktober 1914 samen bij de gevaarlijke bocht van Tervate. De divisie verblijft goed 2 jaar in de omgeving van Wulpen. In april 1918 vecht ze bij Merkem en helpt de Duitse aanval bij het gehucht de Kippe af te slaan. Het was hun commandant, luitenant-generaal Michel, die toen de oorlog nog in volle gang was, fondsen begon te verzamelen voor een monument voor de divisie. In 1916 tekenen twee militairen van het 8ste Linieregiment een ontwerp. Ook worden al stenen verzameld uit het puin van Nieuwpoort en marmer uit de verwoeste Ieperse hallen. In 1920 wordt het ingehuldigd. In het begin siert alleen een Franstalige tekst het monument. Later wordt één regel Nederlands toegevoegd. Michel krijgt ook zelf een gedenkzuil in Veurne. Hij gaf in 1915 het bevel om met troepen en materieel niet door Veurne te trekken. Internationale overeenkomsten verbieden het beschieten van een verlaten stad en de Duitsers ontzien daarop Veurne. Later wordt de stad toch beschoten. Allicht is het aan Michel te danken dat Veurne voor een groot deel is gespaard.
POI

Bezoekerscentrum Dodengang
De Diksmuidse Dodengang is het enige bewaarde Belgische loopgravenstelsel uit de Eerste Wereldoorlog. In 2014 is het bijhorende interpretatiecentrum volledig vernieuwd. Aan de hand van vijftien interactieve applicaties, levensgrote foto’s, films en meer dan honderd originele objecten ontdek je hier het verhaal van de beruchte Dodengang. Er is ruime aandacht voor leven en dood in de Belgische loopgraven en de persoonlijke verhalen van de gesneuvelden kruipen onder je huid. Je loopt er over een gigantische luchtfoto uit 1916 waarmee je het landschap van toen en nu kan vergelijken. Naast het Belgische loopgravennetwerk is sinds vorig jaar ook een Duitse bunker in het parcours opgenomen die toelaat beide zijden van het oorlogsverhaal te vertellen. Tijdens de oorlog de hel van de soldaten, sinds 1919 een toeristische trekpleister die niemand onberoerd laat. Prijs voor individuelen: €4 Prijs voor groepen: €2 Boekingen via toerisme Diksmuide toerisme@stad.diksmuide.be toerisme.diksmuide.be 051 79 30 50 Openingsuren Van 1 april tot 15 november: dagelijks van 10u tot 17u. Van 16 november tot 30 maart: dinsdag en vrijdag van 9u30 tot 16u.
Bezoekerscentrum

Herberg De Knocke
Op de grens tussen Lo-Reninge, Houthulst en Diksmuide werd in de 16de eeuw een fort aangelegd door de Spanjaarden, "Fort de Knocke". Deze vesting moest de IJzervlakte beschermen tegen aanvallen van hervormingsgezinden vanuit Oostende. In de 17de en de 18de eeuw werd het fort aangepast en uitgebreid door de Fransen en de Oostenrijkers, naar aanleiding van de Frans-Spaans-Oostenrijkse oorlogen. Zo werd het onder handen genomen door o.a. Vauban, bekend om zijn 'fortificaties' in opdracht van de Zonnekoning Louis XIV. Onder Keizer Jozef II werd het fort afgebroken (vanaf 1781). De Knockebrug ligt aan de noordrand van dit vroegere fort. Het is een ophaalbrug over de IJzer, ter hoogte van het Ieperleekanaal (dat de IJzer verbindt met Ieper).
Berg

Viconia kasteelhoeve
In de rust van de innemende poldervlakte, op 10 kilometer van de kust en op 20 kilometer van de Franse grens, vindt u de mooi gelegen Kasteelhoeve Viconia, ook wel Vicogne genoemd, een voormalige kloosterboerderij van de Norbertijnen.
Deze imposante kasteelhoeve vindt u aan de oever van de Ijzer in het pittoreske polder dorpje Stuivekenskerke. Op deze parel logeerden de eerste gasten hier ruim 45 jaar geleden. Reeds 25 jaar zetten de tweede generatie van de familie Dekeyne zich in om het de gasten steeds aangenamer te maken.
Vandaag is dit historische gebouw, met prachtige binnenplaats, ingericht als modern en sfeervol hotel. De comfortabele kamers zijn uitstekend geschikt voor wie tot rust wil komen in de brede vlakte waar de westenwind soms speels de boventoon heeft. Een droom voor een gastronomisch weekend, een onthaast- en genietverblijf of een sportief midweekarrangement.
De geschiedenis van de hoeve gaat terug tot de 12de eeuw, toen een schapenkooi werd gebouwd op hogere gelegen gronden tussen de schorren en slikken van de IJzer. In 1161 werd de kooi overgenomen door norbertijnenabdij van Vicogne te Frankrijk en uitgebreid tot 130 hectare. De weilanden werden later omringd door dijken en wallen waardoor het een belangrijk centrum voor schapenteelt werd.
Tijdens de Slag om de IJzer werd het kasteel door de Duitse bezetters ingenomen als een voorpost in oktober 1914. Het kasteel werd volledig vernield gedurende de oorlog. Na de oorlog werd het onder leiding van de architect Camille van Elslande heropgebouwd in 1925.
Na de tweede Wereldoorlog ontgon men steenbakkerklei in de zone tussen de Viconiahoeve en de IJzer. Tussen 1945 en 1979 ontstonden zo zes ondiepe kleiputten. De klei werd met kleine wagonnetjes naar de IJzer gevoerd, waarna het met schepen naar een steenbakkerij in Nieuwpoort gebracht werd. Op de IJzerdijk getuigen de treinsporen nog van dit transport. Het waterrijke gebied heeft een oppervlakte van 22 hectare.
In opdracht van Natuur en Bos werd een nieuwe uitkijktoren gebouwd, centraal in de Viconia Kleiputten. In de 9,5 meter hoge toren heb je een weids uitzicht over de ondiepe plassen met hun weidevogels. De toren bestaat uit een metalen constructie met cederhouten bekleding.
Langs het reservaat loopt een wandelpad en er zijn twee vogelkijkhutten die gelegenheid bieden tot het observeren van vooral watervogels.
Auteur: Willem Vandenameele
Hotel

Schapen aan de Conterdijk
De counterdijk is een aarden wal die opgeworpen werd met de vrijgekomen aarde uit de kanalen. Het zijn typische termen voor verdedigingslinies langs waterwegen, maar de dijken fungeerden ook als landweg en als jaagpad voor de ketspaarden die de boten trokken.
Op een stuk ervan is schapenbegrazing voorzien.
Het kanaal Nieuwpoort-Veurne is een van de waterwegen, betaald door Brugge, Veurne en Duinkerke, om Plassendale en Brugge over water te verbinden met Duinkerke (in Noord-Frankrijk). Dit deel werd omstreeks 1640 aangelegd. Van Nieuwpoort tot over Wulpen werd een oude watergang, het Langelis (Langgeleed), uitgediept en rechtgetrokken. Het stuk tot Veurne werd dan met mankracht volledig nieuw gegraven.
Het Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke of Veurnevaart is een kanaal dat een verbinding vormt tussen de Belgische kuststad Nieuwpoort en de Franse havenstad Duinkerke. Het kanaal Nieuwpoort-Duinkerke vormt een verlengde van het Kanaal Plassendale-Nieuwpoort, en loopt vrijwel parallel verder aan de kustlijn, op een twee- tot viertal kilometer van de zee.
Begin aan de Veurnesluis in Nieuwpoort
Het kanaal begint in Nieuwpoort aan het Veurnesas of Veurnesluis, een onderdeel van de zogenaamde Ganzepoot aan de IJzer, waar het verbinding maakt met de IJzer, de Noordzee en het Kanaal Plassendale-Nieuwpoort.
Het kanaal loopt van Nieuwpoort oostwaarts, voorbij de Koksijdse deelgemeente Wulpen. Daarna buigt het kanaal even af naar het binnenland, naar de stad Veurne, waar het aansluit op de Lovaart. Het kanaal loopt om Veurne, en buigt daarna weer dichter naar de kustlijn toe, langs Adinkerke. Na bijna 19 kilometer op Belgisch grondgebied stroomt het kanaal verder in Frankrijk, langs Bray-Dunes en Zuidkote. In Duinkerke is er opnieuw verbinding met de Noordzee en eindigt het kanaal in aansluitingen met de kanalen Broekburgvaart en Havendijk.
Het kanaal Plassendale-Nieuwpoort-Veurne-Duinkerke werd omstreeks 1630 aangelegd; het sluit aan bij de in dezelfde tijd aangelegde kanalen Gent-Brugge (1613) en Brugge-Oostende (1618).
Auteur: Willem Vandenameele
Kanaal

Het IJzergedenkteken
Voorbij de oude loop van de IJzer (of Kreek van Nieuwendamme) en de huidige IJzer (met de Iepersluis) staat het indrukwekkende IJzergedenkteken. Dit beeld van de Nieuwpoortse kunstenaar Pieter Braecke moest in het eeuwfeestjaar 1930 België voorstellen: een vrouw afgewend van de invaller uit het oosten, de kroon beschermend in de handen. De vier figuren tegen het voetstuk verbeelden de weerstand: een blinde, een gewonde, een zieke en een weerbare soldaat.
Tekst Friede Lox
Auteur: Heyde Etienne
Standbeeld

Onze-Lieve-Vrouwehoekje
Het gehucht Oud-Stuivekenskerke is 1 kilometer ten westen van de IJzer gelegen, ten zuiden van het huidige Stuivekenskerke, in landelijk poldergebied.
Het Onze-Lieve-Vrouwehoekje, zoals het gehucht geheten wordt, bestaat uit de gedenkkapel 'Onze-Lieve-Vrouw der Zege', omringd door 41 gedenkstenen. Voor de kapel staan twee gedenkzuilen: links voor het 5de regiment Lansiers, rechts voor het 1ste en 2de bataljon Karabiniers-Wielrijders. Naast deze kapel staat de versterkte torenruïne, met bovenaan de oriëntatietafel, met gedenkplaten voor Mardaga en Lekeux en met vlakbij demarcatiepaal nr. 11. Achter de woning Oud-Stuivekens 4 staat een Belgische commandopost. De toegangsweg naast het gedenkkapelletje voor Delacave geeft uit op hoeve Goemaere, dat deels met gerecupereerde betonblokken is opgebouwd.
Historische achtergrond
De toren van Oud-Stuivekens was een overblijfsel van de oorspronkelijke gotische Sint-Pieterskerk van Stuivekenskerke, die in 1572 werd gebouwd. In 1866 besloot de kerkfabriek en het gemeentebestuur van Stuivekenskerke om een nieuwe kerk te bouwen, nabij het kasteel Vicogne. Deze nieuwe Sint-Pieterskerk was in 1870 klaar. De oude kerk werd afgebroken, behalve de toren die men wou behouden als karakteristieke getuige van de plaatselijke bouwstijl.
Tijdens de IJzerslag (oktober 1914) raakte de toren van Oud-Stuivekens beschadigd door artilleriegranaten. Toen de toestand er voor de Belgen hopeloos uitzag en ze zich tot achter de spoorweg hadden teruggetrokken, installeerde een Duitse infanteriecompagnie zich in de gebouwen van Oud-Stuivekens. Door de onderwaterzetting zagen de Duitsers zich genoodzaakt om zich oostwaarts terug te trekken. Er bleven slechts enkele Duitse posten op hoger gelegen plaatsen ten westen van de IJzer over. Ook de toren van Oud-Stuivekens, samen met de omliggende huizen, stonden op een eilandje. De watervlakte was hier ongeveer zo’n 2500 meter breed.
Op 1 november, toen de Slag om de IJzer voorbij was, ontdekte een verkenningspatrouille van het Belgische 10de Linieregiment dat het gehucht verlaten was. Ze troffen een 300-tal lijken in de omgeving aan. Vanaf 3 november werd een voorpost ingericht. Op 23 november 1914 installeerde de 19-jarige onderluitenant Motz een grote wachtpost tussen de muren van een stukgeschoten gebouw bij de toren. Deze Grand Garde 1, ook wel Grand Garde Sud geheten, werd één van de vier grote wachtposten aan Belgische zijde.
Artilleriewaarnemer Edouard Lekeux, een franciscaanse broeder, wou in december 1914 in de toren van Oud-Stuivekens een observatiepost inrichten. Via ladders tuurde hij vanuit de toren naar de mogelijke vijandelijke activiteiten. De toren werd herhaaldelijk door vijandelijk geschut geraakt en werd nagenoeg onbruikbaar als observatiepost. Het geniebataljon van de 1ste Legerdivisie construeerde in 1916 een betonnen schuilplaats tussen de zijgevels van de toren. Via een mangat in het dak kon de bovenruimte bereikt worden, die fungeerde als mitrailleur- en observatiepost. Naast de puinhopen van de hoeve kwamen twee betonnen constructies: één voor de commandopost en één voor de hulppost. Tegen 1917 was de Grand Garde Sud uitgebouwd tot een complex van posten en postjes, loopgraven en verbindingsgangen, prikkeldraadversperringen en loopbruggen. De grote wachtpost kon een infanteriecompagnie herbergen en de omliggende kleinere voorposten, met waarnemings- en luisterposten werden van hieruit bemand. Vanuit Oud-Stuivekens werd de verbinding naar de Grote Wacht Reigersvliet verzekerd. En vanuit Oud-Stuivekens, dat meer dan één kilometer voor het front lag, konden een groot deel van het front en van het niemandsland en heel wat Duitse voorposten in de gaten gehouden worden.
Op 6 en 18 maart 1918 werden de twee grote wachten, Reigersvliet in het noorden en Oud-Stuivekens in het zuiden, aangevallen door Duitse stormtroepen. Zonder resultaat, maar hierdoor takelde de toren van Oud-Stuivekenskerke wel verder af.
In 1922 werd het resterende bodemvlak van de oude kerktoren van Stuivekenskerke een site de guerre. In de loop der jaren werden gedenktekens op de site toegevoegd: op initiatief van de Touring Club de Belgique demarcatiepaal nr. 11 (1924), op initiatief van Lekeux de kapel Onze-Lieve-Vrouw van de Zege (1925, vandaar de naam O.L.V.-hoekje), de gedenkzuil voor het 1ste en 2de bataljon Karabiniers-Wielrijders (1928), de obelisk voor het 5de regiment Lansiers (1948), 41 gedenkzuiltjes voor verschillende regimenten (1955-‘66), de kapel voor Georges Delacave en de gesneuvelden van de streek, de gedenkplaat op de bunker ter herinnering van Mardaga (ergens tussen 1928 en 1954) met kruis (1968) en de gedenkplaat voor Lekeux (1963). In 1956 werd een bronzen oriëntatietafel op palen geïnstalleerd, maar die verhuisde in 1961 naar de top van de toren.
Sedert 1954 ijvert de vzw Vrienden van het O.L.V.-hoekje voor het onderhoud van de toren. Van 1955 tot 1964 werden er bedevaarten naar dit oord georganiseerd. De site werd in 1959 als landschap beschermd en in 1961 werd de torenruïne gerestaureerd en geconsolideerd door architect Camille Van Elslande uit Veurne. Op 16 juli 1993 werd het Onze-Lieve-Vrouw-hoekje omwille van zijn historische en socio-culturele waarde als monument beschermd.
Beschrijving
Herinneringsoord voor de Eerste Wereldoorlog opgebouwd rond de torenruïne van Oud-Stuivekenskerke. De site bestaat uit de versterkte torenruïne met gedenkplaten en oriëntatietafel, een demarcatiepaal, de gedenkkapel voor Onze-Lieve-Vrouw der Zege met daarrond 41 gedenkzuiltjes voor verschillende regimenten, een obelisk voor het 5de regiment Lansiers en een gedenkzuil voor het 1ste en 2de bataljon Karabiniers-Wielrijders. Tenslotte een gedenkkapel voor Georges Delacave en de gesneuvelden van de streek.
Onroerend Erfgoed West-Vlaanderen, Beschermingsdossier DW002224, Onze-Lieve-Vrouwehoekje (S.N. 2002).
S.N. 1924: Les Sites de Guerre, Campagne 1914-1918, Bruxelles, Armée Belge.
VERBEKE R. s.d., Onuitgegeven nota's.
Bron   : DECOODT H. & BOGAERT N. 2002-2005: Inventarisatie van het Wereldoorlogerfgoed in de Westhoek, project in opdracht van de provincie West-Vlaanderen, “Oorlog en Vrede in de Westhoek”, en Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, Afdeling Monumenten en Landschappen.
Auteurs :  Decoodt, Hannelore; Bogaert, Nele
Datum : 2003
De tekst wordt ter beschikking gesteld door: Agentschap Onroerend Erfgoed
Auteur: Joris Broché

Top Down / Bottom Up
Alexandra Bircken - Beaufort 2024
Het ene jonge meisje daagt de wetten van de zwaartekracht uit. Schijnbaar moeiteloos voert ze een handenstand uit op de hoogste rand van het Koning Albert I monument. Haar evenbeeld staat beneden, op de toppen van haar tenen en met gestrekte armen. Zoals Atlas het hemelgewelf op zijn schouders droeg, draagt dit meisje het gewicht van de wereld van vandaag en gisteren. De lichamen van jonge vrouwen worden gezien als het ultieme symbool van jeugd en schoonheid en worden vaak als dusdanig gecommercialiseerd. Alexandra Bircken liet zich inspireren door haar dochter die aan gymnastiek doet. Het model voor deze sculptuur moest deze houding twee volle minuten aanhouden – dat vergt een flinke dosis (wils)kracht.
De begrippen top down versus bottom up duiken op in domeinen als sociologie en marketing. Vinden evoluties in de maatschappij plaats doordat grote figuren van bovenaf de touwtjes in handen hebben en veranderingen aansturen, of is het net het volk dat van onderuit (grassroots) de dingen in beweging zet en veranderingen afdwingt? Dit kunstwerk zet ons aan het denken: staat het meisje op haar hoofd of staat onze wereld op zijn kop? Dat is slechts een kwestie van perspectief. Het gevoel van vervreemding wordt nog versterkt door de helgroene kleur, een typische lakkleur in de auto-industrie. Die stoere, mannelijke wereld sluipt de wereld van de jonge meisjes binnen.
Alexandra Bircken
Duitsland, °1967
Opgeleid als modeontwerper maakt Alexandra Bircken merkwaardige assemblages met natuurlijke materialen en herkenbare objecten zoals wol en draad, takken en stoffen, panty’s, ski’s of motorpakken. Toch zijn de combinaties altijd onverwacht, informeel en suggestief, waarbij de oorspronkelijke functie, de gebruikswaarde of de draagbaarheid ervan in een nieuwe samenhang impliciet naar de schoonheid van het alledaagse kunnen verwijzen.
In plaats van de afzonderlijke onderdelen staat de totaalcompositie dan ook centraal in haar ‘samengestelde clusters’. De vaak zichtbaar handmatige, ambachtelijke en daardoor onregelmatige manier van werken, toont dat haar bewegende sculpturen soms zacht en soms hard aanvoelen. Haar organische en antropomorfe minimalisme is verbonden met een artistiek onderzoek naar materialisme, mens versus machine en de mens als machine. In haar oeuvre verschijnen motorfietsen naast hobbelpaarden, bungelen rubberen figuren nonchalant aan ladders en verschijnen beelden van jonge meisjes in glanzend groen autolak op historische plekken.
Alexandra Bircken verkent het menselijk (vrouwelijk) lichaam, dat verweven is met weerbarstige verlangens, veranderlijke genoegens en erotisch geweld in schijnbaar dubbelzinnige en complexe taferelen. Ze heeft een voorliefde voor het onthullen van innerlijke aspecten van specifieke gewoontes, werpt een blik op locaties waar geschiedenis verborgen ligt en moedigt je aan om aandacht te besteden aan de werking van machtsverhoudingen. Zo toont ze de menselijke conditie in al zijn verscheidenheid, met de kwetsbaarheid van het vlees en de kracht van de geest.
Auteur: Pasar vzw
POI

Dodengang
Het Dode IJzer, ook bekend als de Dodengang, was een loopgravenstelsel dat tijdens de Eerste Wereldoorlog werd gebruikt en zich uitstrekte langs de oevers van de IJzer in de buurt van Diksmuide, België. Het was een berucht en grimmig symbool van de loopgravenoorlog. De loopgraven waren smal, modderig en vol gevaren, met constante dreiging van vijandelijk vuur en artilleriebombardementen. Soldaten leefden onder extreme omstandigheden, omringd door constante angst en ontberingen. De Dodengang staat symbool voor de verschrikkingen van de loopgravenoorlog en herinnert aan het harde leven dat soldaten destijds moesten doorstaan. Hedendaags is de Dodengang een herdenkingsplaats die bezoekers herinnert aan de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog.
Auteur: Ouahhabi Younes
Cultuur

LCW BE 2025 - RUN AID STATION 1 (FULL + HALF)
Bevoorradingsplaats

LCW BE 2025 - RUN AID STATION 2 (FULL + HALF)
Bevoorradingsplaats

LCW BE 2025 - RUN AID STATION 3 (FULL + HALF)
Bevoorradingsplaats

LCW BE 2025 MARATHON